Heb jij een gezonde relatie of heb je relatieproblemen? Met dit artikel kun je bepalen hoe jouw relatie er nu voorstaat – en of je iets moet veranderen.

Hoe beoordeel je of je een goede relatie hebt?

Een relatie met een partner kan veel plezier geven, maar ook energie kosten. Soms is het moeilijk te beoordelen of je een gezonde relatie hebt, of één die je beter kunt loslaten. Niet alles is even belangrijk in een relatie en er zal altijd iets zijn wat beter kan. De perfecte relatie bestaat nu eenmaal niet.

Als je relatieproblemen ervaart, weet dan dat dit gene toeval is, noch plotseling ontstaat. Relatieproblemen zijn het gevolg van (onbewust) de verkeere keuze maken gedurende een lange tijd. Het overkomt je niet zomaar.

Door bewuster te kijken naar je relatieproblemen, kun je ze oplossen. En als je ze eenmaal oplost, dan zul je ze in de toekomst ook niet meer ervaren!

De volgende 8 vragen doen je beseffen of er relatieproblemen zijn in jouw relatie :

Gezonde relatie vraag 1 – Is er vertrouwen?

Er is een reden dat deze vraag als eerste komt, nog voor liefde. Zonder vertrouwen kun je niet echt intiem met een ander zijn en zonder intimiteit geen relatie. Vertrouwen is de basis.

Dus de eerste vraag die je jezelf kunt stellen als je twijfelt over je relatie is: ‘Vertrouw ik hem of haar nog wel?’

Dit is vaak een probleem als je partner je vertrouwen heeft beschaamd. Dit kan te maken hebben met vreemdgaan, te veel ruzies of een andere kijk op hoe een relatie zou moeten zijn.

Als er een gebrek aan vertrouwen is zijn er waarschijnlijk twee vragen die je jezelf stelt:
1. Kan ik vergeven wat er is gebeurd?
2. Geloof ik dat dit in de toekomst niet meer zal voorkomen?

Als je één van de twee vragen met nee beantwoordt, moet er iets gebeuren. Dit gebrek aan vertrouwen staat nu tussen jou en je partner. Daardoor houd je een bepaalde afstand. Afstand staat haaks op intimiteit en zorg ervoor dat je langzaam uit elkaar groeit, aangezien gevoelens in een relatie zich verdiepen.

Is er afstand in je relatie, dan zal deze zich over het algemeen vergroten. Is er intimiteit in je relatie, dan zal deze zich verdiepen.

De vraag is: Vertrouwen jullie elkaar nu en in de toekomst?

Mijn definitie van een gezonde relatie is: Een liefdevolle verhouding van twee gelijkwaardige partners die elkaar in hun waarde laten en elkaar ondersteunen.

Relatieproblemen vraag 2 – Is er respect?

Respect betekent rekening houden met de ander en deze in zijn of haar waarde laten. Een gebrek aan respect uit zich in kritiek. Kritiek is de wens om de ander te veranderen. Dit is het kernprobleem van veel relaties, aangezien je iemand niet fundamenteel kunt veranderen. Misschien dat je de scherpe randjes wat afvlakt, maar iemands basiskarakter verandert niet.

Als één van de partners de ander probeert te veranderen, ontstaat er een doorlopend spanningsveld: de één corrigeert en levert kritiek en de ander verzet zich. Dit geeft beide partners stress en is desastreus voor een gezonde relatie.

De ander accepteren zoals hij of zij is, is niet alleen goed voor je relatie, maar ook de realiteit: beide partners zijn uniek. Door de ander in zijn of haar waarde te laten geef je blijk dat je zijn of haar unieke karakter en persoonlijkheid waardeert. Is er geen waardering dan is er geen reden om samen te zijn.

De vraag is: Kun jij helemaal jezelf zijn in je relatie en kan je partner dat ook?

 


Wil je je relaties verbeteren?

Volg dan deze online Cursus Relaties Verbeteren.
Geef je grenzen aan – en los je relatieproblemen op.
De cursus is gemakkelijk te volgen in je eigen tempo.
Meer dan 15.000 cursisten gingen je voor!

Gezonde of slechte relatie vraag 3 – Is er vrijheid?

Respect geeft ook ruimte en vrijheid aan de ander. Vrij om dingen zelfstandig en op je eigen manier aan te pakken. Altijd alles samen willen doen is niet gezond. Er is ook een leven naast een relatie. Door iemand ‘dood te knuffelen’ bereik je het tegenovergestelde: omdat er niet voldoende vrijheid is, neemt iemand afstand.

Er is natuurlijk een balans tussen vrijheid en afstand. Te veel vrijheid zorgt ervoor dat je te weinig samen deelt. Dan heeft ieder een eigen leven, maar leef te je weinig samen.

De vraag is: Heb je de vrijheid om de dingen te doen die je wilt doen en geef je deze vrijheid ook aan je partner?

Gezonde relatie vraag 4 – Is er liefde?

Hou je van je partner zoals deze is? Ben je gelukkig als jullie samen zijn? Voel je een diepe verbondenheid? Zou je hem of haar niet willen missen? Dan is er liefde.
Zonder liefde wordt een relatie voornamelijk vriendschappelijk, lichamelijk of verzorgend. Dan heb je een vriend, een ‘bedgenoot’ of een bron van zekerheid, maar nog geen echte partner.

Ben je verliefd of houd je van je partner? Verliefdheid is de kriebel in je buik en liefde het warme, blijvende gevoel. Verliefdheid is tijdelijk niet zonder de ander te kunnen. Liefde is blijvend niet zonder de ander te willen. Ze kunnen samengaan, maar het hoeft niet. Zowel liefde als verliefdheid zijn geen garantie voor een goede en gezonde relatie. Dat er meer voor nodig is, blijkt wel uit deze lijst.

De vraag is: Houden jullie echt van elkaar?

Goede relatie vraag 5 – Is er aantrekkingskracht?

Het uiterlijk is beperkt houdbaar: het wordt wat ‘gewoner’ naarmate je elkaar langer kent. Uiterlijk doet je stilstaan bij een persoon, maar het innerlijk doet je blijven. Je hebt dus ook geestelijke aantrekkingskracht. Toch is lichamelijke aantrekkingskracht het verschil tussen vriendschap en een romantische relatie.

Dit is niet iets waar je veel invloed op hebt: het is er of het is er niet. Natuurlijk kun je met wat kunst- en vliegwerk de lichamelijke relatie spannender maken. Maar als de aantrekkingskracht alleen hiervan afhankelijk is, kun je je afvragen of vriendschap niet beter zou zijn.

De vraag is: Vind je jouw partner (nog) aantrekkelijk en andersom ook?

Gezonde relaties vraag 6 – Is er afhankelijkheid?

Een gezonde relatie is een samenzijn van twee gelijkwaardige personen. Als één van beiden afhankelijk is van de ander is er een fundamentele uitdaging: een gebrek aan zelfstandigheid leidt tot een gebrek aan gelijkwaardigheid.

Dit heeft niet alleen met geld of inkomen te maken, maar ook met geestelijke afhankelijkheid: als je de partner nodig hebt om je volwaardig te voelen. Of als je het van je partner laat afhangen wat er gebeurt, wat jullie doen, wanneer jullie samen zijn, enzovoort. Het is niet gezond als één van beiden dit continu voor de ander bepaalt.

Natuurlijk kun je duidelijke afspraken maken over bijvoorbeeld het inkomen: de één werkt en de ander zorgt voor de kinderen. Dit is een vooraf bepaalde afhankelijkheid met wederzijdse instemming.

Als je je afhankelijk opstelt naar een ander en de relatie verandert, kun je dan nog verder of stort je wereld in? Als het laatste het geval is, dan wordt het nu tijd om je zelfstandigheid terug te claimen.

De vraag is: Heb je een gelijkwaardige relatie of is een van beiden afhankelijk van de ander?

Goede relaties vraag 7 – Wordt er naar elkaar geluisterd?

We kennen allemaal wel een stel dat langs elkaar heen praat. Ieder heeft zijn of haar eigen verhaal, in plaats van een echt gesprek te voeren. In het begin van een relatie zijn de partners erg geïnteresseerd in de ander, maar na verloop van tijd neemt die interesse af.

Het is alsof je al precies weet hoe de ander in elkaar zit en dus wordt er niet meer naar gevraagd. Dan worden de gesprekken oppervlakkiger en gaan meer over externe gebeurtenissen dan over wat de ander denkt of voelt.

Aandacht is het mooiste compliment dat je aan je partner kunt geven – en van hem of haar kunt krijgen.

De vraag is: Heb je het gevoel dat je echt naar elkaar luistert?

Gezonde relatie vraag 8 – Denken we hetzelfde over belangrijke zaken?

Ze zeggen vaak dat tegenovergestelde persoonlijkheden elkaar aantrekken. Dat kan best, maar voor een goede en gezonde relatie is het belangrijk dat je het eens bent over de fundamentele dingen in het leven. Hebben jullie dezelfde mening over relaties? Hebben jullie dezelfde verwachtingen? Hoe denken jullie over monogamie of over kinderen?

Als de één vindt dat een goede relatie valt of staat met diepe gesprekken en de ander vindt dat helemaal niet belangrijk, dan is er een probleem. Als de één wel kinderen wilt en de ander niet, hoe willen jullie dan verder?

Botsen jouw ‘normen en waarden’ met die van je partner? Sta je heel anders in het leven? Lig jij elke avond met een boek op de bank terwijl je partner alle cafés afgaat? Is hij of zij al jaren aan het sparen en geef jij alles zo snel mogelijk uit?

Zijn er gemeenschappelijk interesses of houden jullie totaal niet van dezelfde dingen? Zijn er meer overeenkomsten dan verschillen? Een gezonde relatie is compromissen maken, maar als je teveel moet inleveren dan blijft er te weinig over. Als je van dezelfde dingen houdt als je partner maakt dat alles een stuk makkelijker.

De vraag is: Denken jullie hetzelfde over belangrijke zaken?

De bottom-line: Wil ik bij deze persoon blijven?

Als je nu het bovenstaande lijstje hebt bekeken, de vragen hebt beantwoord en je neemt alle details van je relatie in overweging, kun je dan beoordelen of jouw relatie gezond is of niet?

Natuurlijk is geen enkele relatie perfect. Er zijn altijd dingen die goed gaan en die beter kunnen. Uiteindelijk is het een optelsom en moet je jezelf de vraag stellen: ‘Met alle goede en minder goede kanten van mijn relatie, is dit de persoon waar ik bij wil blijven?’

Word ik blij van hem of haar? Zijn we gelukkig samen? Wil ik doorgaan of is het beter te stoppen? Moet ik afstand nemen in mijn relatie – of zelfs afscheid nemen? Kunnen we bepaalde dingen verbeteren of heeft dat geen zin meer? Is dit wat ik wil of mis ik iets wat echt belangrijk voor mij is? Als ik opnieuw zou kunnen beginnen, zou ik dat met of zonder de ander doen?

Je hoeft je relatie niet te vergelijken met een ideaalbeeld want dat bestaat toch niet. Vergelijk je relatie wel met de verwachting die jij ervan hebt. Wat zoek jij in een relatie? Wat wil jij beslist niet hebben? Wat maakt jou gelukkig?

De vraag is: Is dit wat ik wil of voelt het niet (meer) goed?

Wil je je relatie(s) verbeteren? Bestel dan de volgende e-cursus:


Verbeter je relaties in slechts 11 weken!

Goede relaties zijn de basis voor een gelukkig leven. Toch kosten sommige relaties je veel energie en geven je stress. Los je relatieproblemen op met deze online training en kies voor gezonde relaties met iedereen!

Ja, ik wil mijn relaties verbeteren

15.000+ cursisten gingen je voor!


Op jouw succes,

Frank de Moei
Professional Coach
Newstart.nl | Training in Geluk en Succes

Ik ben een professionele life-coach, gespecialiseerd in persoonlijke groei. Sinds 2008 heb ik via deze site meer dan 15.000 cursisten online begeleid in het ontwikkelen van meer zelfvertrouwen, meer ontspanning, betere relaties, leuker werk en meer geluk in hun leven.
Download mijn gratis e-boek

190 antwoorden
« Oudere reacties
  1. iris
    iris zegt:

    en het erge is dat ik vrees dat hij verslaaft aan het raken is aan de porno ik heb al zo veel verschillende verhalen gelezen over mannen maar bij geen enkele man (gezonde man) is het zo erg en het feit is hij kan er niet mee stoppen en wilt ook niet als ik er commentaar op heb is hij boos en schuift de schuld op mij, ik zit in de zorgsector en weet dus wel wat van psychologie af (een beetje) maar besef zelf dat dit niet gezond meer kan zijn niet alleen voor hem maar vooral voor ons en onze relatie en naar een therapeut krijg ik hem nooit hij is er erg tegen. en ik krop het dus allemaal op daarom dat er zo veel staat (sorry daarvoor) maar ik kan er echt met niemand over praten als hij het nog maar zou lezen op mijn fb dan wordt die woest want een ander mag dat allemaal niet weten dat hij dit doet.(schaamte dan toch ergens volgens mij) maar hoe kan ik het hem doen beseffen zonder ruzie te maken

    Beantwoorden
  2. aman
    aman zegt:

    Mooi omschreven het maakt een heleboel duidelijk.

    wat een gezeik hier boven over porno
    ook in een relatie huwelijk heb je privacy toch?? En iedereen kijkt wel eens porno

    Beantwoorden
    • Saar
      Saar zegt:

      Ja vind ik ook. Maar er echt over liegen terwijl je partner er eerlijk over is, vind ik wel ver gaan. Misschien toch schaamte over de hoeveelheid porno? Ik heb soms het idee dat mijn man ook vaak pornobeelden in zijn hoofd heeft, tijdens onze seks maar ook als hij vrouwen ziet. Ik krijg dat idee omdat ik hem soms zo nerveus vind als er een mooie vrouw in de buurt zit, waar hij dan af en toe naar kijkt. Hij doet dan wat afwezig. Ik vind het wel een probleem en voel mij dan niet meer op mijn gemak bij hem.

      Beantwoorden
  3. Femke
    Femke zegt:

    Mijn man kijkt porno (ik heb het gezien in zijn geschiedenis), ik kijk ook porno en ik vind het heel acceptabel. Maar mijn man zegt dat hij hij nooit kijkt, geen behoefte heeft, blijkbaar een uitzondering is (ik zei alle mannen kijken toch!) en op mijn vraag of hij het mij zou zeggen, vooral omdat ik er ook eerlijk over ben, zei hij ja. Ik begrijp het niet en ik wil hem niet confronteren. Waarom zegt hij niet gewoon dat hij kijkt, hij weet dat ik het ook kijk! Weet iemand waarom dat is? Misschien een man die antwoord kan geven? :)

    Beantwoorden
  4. Monique
    Monique zegt:

    Hoi Frank,

    Ik ben heel verdrietig. In het begin van onze relatie, was ik heel verliefd op mijn vriend, maar we kregen steeds ruzie. Ik voelde me niet begrepen en maakte het dan vaak uit. Mijn vriend vertelde mij dat dat uitmaken hem pijn deed en toen ik dat kon zien, stopte ik ermee. Maar de ruzies bleven. Hij zei dat ik hem aan zijn vader deed denken, ging dan altijd weg en maakte het vervolgens zelf steeds uit, waardoor hij mij pijn deed, maar ik ook angstig werd. Ik bleef dan huilend achter, terwijl hij op feestjes zat met zijn vrienden, kinderen en zijn ex. Dat uitmaken van hem heeft anderhalf jaar geduurd, maar er was meer aan de hand. Hij wilde niet dat ik zijn vrienden en zijn kinderen zag. Hij zei dat we samen op vakantie gingen, maar vertelde uiteindelijk dat hij al een reis had geboekt met zijn vrienden en kinderen en dat ik niet meeging. Ook had ik een weekje Marrakech geboekt en vertelde hij twee dagen van te voren dat hij niet meeging, omdat hij bang was voor ruzie. Daar werd ik heel verdrietig van en dat heb ik hem ook verteld. Het werd een vicieuze cirkel, want hij deed me hoe langer hoe meer pijn, maar als ik daar met hem over wilde praten, kregen we weer ruzie en ging hij weg en maakte het uit. Voor mijn vriend is er een streep onder die periode gezet. Maar nu dreigt alles weer opnieuw te beginnen. Enige tijd geleden wilde ik met hem praten over hoe hij onze toekomst zag en hoe ik dit zag, bijvoorbeeld over samenwonen. Ik heb zeven weken lang hem gevraagd om een gesprek, maar hij bleef maar zeggen dat dat gesprek er wel kwam, maar een andere keer en uiteindelijk kwam dat gesprek er niet en heb ik het ten einde raad uitgemaakt. Toen kwam het gesprek wel. Nu zegt hij ook: er is niets aan de hand, we kunnen heel goed praten, maar dat ben ik niet met hem eens. Deze relatie zuigt me zo langzamerhand leeg en ik ben dan ook overspannen geraakt. Ik ben eigenlijk in mijn studie gevlucht om een bepaalde leegte in onze relatie niet te voelen. Mijn dokter heeft me gewaarschuwd. Mijn vriend probeert aan de ene kant me dan heel lief mee te nemen naar Groningen en betaald het hotel, aan de andere kant komen we thuis, vraagt hij of ik blijf slapen en ga ik om elf uur ’s avonds naar huis omdat hij en zijn dochter een bed in elkaar moeten zetten op de slaapkamer waar wij zouden gaan slapen. De laatste tijd is hij er heel erg mee bezig dat hij HSP is. Hij geeft aan dat hij daarvoor heel erg op zichzelf moet zijn om niet in mijn emotie te komen. Dat betekent dat we elkaar nog nauwelijks zien, alleen soms ’s avonds laat en ’s nachts, op een aantal uitzonderingen na. We zijn nu drie jaar samen en zouden samen op vakantie gaan. Ik heb al een aantal dingen uitgezocht en voorgesteld. Ook hadden we een afspraak gemaakt om onze vakantie voor te bereiden, maar toen ik kwam, gingen we t.v. kijken, want hij was te moe. Dit is inmiddels ook weken geleden. In het weekend wilde hij me niet, maar ook weer wel zien. Zaterdag hebben we elkaar even twee uurtjes gezien. Zondag moest hij zijn lessen voorbereiden en kon hij niet afspreken. Op het moment dat hij klaar was en vroeg ergens iets af te spreken, was het drie uur en was ik al iets anders aan het doen. Ik stelde voor dat ik en mijn dochter na de film samen bij hun kwamen eten. Maar dat kon toen opeens niet. Eerst kon hij het niet betalen, later toen ik zei dat ik dan wel de helft zou betalen, kon het niet omdat zijn zoon moest leren. Hij heeft geen tentamens, maar problemen op school, maar aan de andere kant: hij moet toch eten en wat maakt het uit dat we dan voor een keer met zijn 5-en eten? Hij appt me later dat hij ‘ja’ had moeten zeggen en dat hij een eikel is en doet vervolgens net alsof er niets aan de hand is. Hij begint me eigenlijk weer ontzettend pijn te doen en als ik dat tegen hem zeg, zegt hij dat hij op zichzelf moet, want dan voelt hij zich goed en hij wil zich niet naar gaan voelen en niet in mijn emotie komen. Ik zit vervolgens hier alleen te huilen. Zo blijft het maar doorgaan. Hij zegt dat ik negatief ben en niet kan dulden dat hij van mij houdt. Ook zegt hij dat de pijn die ik voel niet waar is. Ik voel het zo, maar hij wijst me niet echt af, want hij heeft veel ruimte voor zichzelf nodig om zijn hoofd leeg te maken en om niet in mijn emotie te raken. Ik ben ten einde raad, want we zien elkaar nauwelijks meer en ik ben eigenlijk een vrijgezel die af en toe een relatie heeft. Ook zien we elkaar, met een aantal uitzonderingen, alleen ’s avonds laat en ’s nachts, maar ik ben dat contact nu aan het minderen, omdat dat voor mij niet volledig is. Ik raak ook verstrikt in twijfel; wat is nu wel en niet waar. Wat moet ik nu nog geloven en niet.

    Beantwoorden
    • Frank
      Frank zegt:

      Beste Monique,

      “ik ben eigenlijk een vrijgezel die af en toe een relatie heeft.”
      Zoals je het beschrijft, lijkt het erop alsof dat van twee kanten geldt. Er is een relatie, maar toch eigenlijk ook weer niet omdat er te veel pijn, miscommunicatie en afstand is. De vraag die je jezelf kunt stellen, is: “waarom ga ik hier mee door?”
      Het gaat er niet zozeer om wie gelijk heeft of wat waar is of niet – dat is heel subjectief en niemand heeft de waarheid in pacht.
      Als jullie serieus samen verder willen, kun je altijd een paar sessies relatietherapie volgen ( om te kijken of dat een slagingskans heeft. Dat geeft jou in ieder geval ook houvast of wat je voelt, wel klopt. Het lijkt mij het belangrijkste om te stoppen elkaar te pijnigen en het liefst natuurlijk door duidelijkheid te krijgen waar jullie nu staan. Maar deze situatie zoals hij nu is, moet snel veranderen…

      Wat je ook kiest, ik wens je heel veel succes!

      Vriendelijke groet,
      Frank

      Beantwoorden
  5. john
    john zegt:

    Na 4 jaar ben ik op een punt gekomen waar ik mij afvraag of ik nog wel energie in mijn relatie wil steken.
    Ik en ook mijn kinderen kunnen ons niet zelf zijn. Ik herken heel erg wat er onder het kopje Respect is geschreven.
    Wij zijn bij meerdere therapeuten geweest, met z’n tweeën en samen met mijn kinderen.
    Iedere keer komen we weer terug bij af. Het kost mij ontzettend veel energie en ik weet niet of het beter gaat worden.
    Laats ben ik 2 weken alleen met de kinderen geweest. Wat een rust in huis, geen spanningen, wat relaxed.
    Als ik besluit te stoppen, bezorg ik haar veel verdriet en praktische problemen. Alleen al als ik dat visualiseer doet mijn hart al pijn, wat mij weerhoud om voor mezelf te kiezen.
    Ik denk echter dat zij op dit moment ook niet helemaal gelukkig is en het ook graag anders zou zien en mss is het ook voor haar beter. Haar verdriet doen vind vind ik verschrikkelijk.

    Beantwoorden
  6. Fatima
    Fatima zegt:

    Beste Frank,

    Weet niet eens zo goed waar ik moet beginnen. Ik (30) heb al 8 jaar een relatie met mijn man (36) waarvan wij er 4 getrouwd zijn. In een periode waarin het erg slecht ging met mijn moeder en wij genoodzaakt waren om onze studies stop te zetten en haar onderneming (tijdelijk) over te nemen, heeft hij mij goed geholpen. Ik ben hem hier erg dankbaar voor. Tegelijkertijd heeft deze periode ook geleidt tot heel veel problemen tussen ons. Zo vond ik het belangrijk dat mijn moeder ( die financieel altijd voor ons heeft klaar gestaan) zich geen zorgen zou maken wat betreft de financiën en dat wij haar, nu wij haar onderneming aan het runnen waren, konden ondersteunen. Dit deden wij ook, echter, hij vond dat hier duidelijke grenzen in moesten worden aangegeven en dat wij ook aan onze toekomst moesten denken. Het ging zelfs zó ver dat hij een kosten-baten analyse heeft gemaakt die ik met mijn moeder (die zware chemokuren aan het ondergaan was) moest gaan bespreken om haar te doen inzien dat zij teveel geld uitgeeft. Zo gezegd..zo gedaan. Niet geheel onverwachts heeft dit geleidt tot veel ruzie binnen mijn familie en een periode van depressie bij mij. Mijn moeder heeft koste wat kost de onderneming weer overgenomen zodat zij niet afhankelijk zou zijn van ons. Ik ben blij dat zij is hersteld en het zo goed doet. De relatie tussen ons is verbeterd maar ik voel mij erg schuldig wat betreft hetgeen ik haar heb aangedaan en voel mij des te meer schuldig wanneer zij iets voor mij koopt of iets voor mij doet. Deze omstandigheden hebben ertoe geleidt dat ik in die periode, dat wij die onderneming hadden, stiekem geld aan mijn moeder gaf en een lening had afgesloten zodat ik ongezien haar financieel kon ondersteunen. Mijn man is hier destijds achter gekomen en was het vertrouwen in mij kwijt wat betreft geldzaken. Hij controleerde mij en had moeite met geld uitgeven aan zaken die ik belangrijk vond of wilde hebben. Nadat wij getrouwd waren zijn wij erachter gekomen dat hij een stoornis heeft op het autisme spectrum. Dit zorgde voor mij voor een soort ‘rouw’. Ik besefte dat de zaken waaraan ik mij ergerde waarschijnlijk nooit zouden veranderen. Dit samen met de voorafgaande zaken, hebben ervoor gezorgd dat ik afstand heb genomen van hem. Ik was het zat om mijzelf steeds te verdedigen en om voor elk dingetje een heel pleidooi te moeten houden om hem te overtuigen. Op een gegeven moment ben ik ermee gestopt. Ik besprak vrijwel niets meer met hem; hij snapte mij niet en ik hem niet. In die periode zocht ik toenadering bij een oude vriend. Hij was heel anders dan mijn man. Heel open, vrij en ongedwongen. Ons contact werd steeds intenser en intiemer. Ondanks dat ik wist en weet dat hij geen relatie wilde, zijn wij met elkaar naar bed geweest. 3 jaar lang hebben wij een relatie gehad. Hij was mijn beste vriend, ik hield van hem en wilde bij hem zijn. Ik weet dat hij ook van mij houdt maar dat een echte relatie tussen ons nooit zou werken. Mijn man wist van onze vriendschap (niet het intieme gedeelte). Onlangs is hij er ook achter gekomen dat wij intiem met elkaar zijn geweest en heeft mij verboden om nog contact met hem te hebben. Sindsdien voel ik mij echter verloren. Ondanks dat ik nog stiekem contact heb met die vriend, voel ik mij alleen en radeloos. Ik weet dat wat ik gedaan heb niet goed was en niet de juiste beslissing was maar wat voelde ik mij alleen in die periode. Het was onvoorstelbaar hoe goed het me deed om met iemand te zijn waarbij ik gewoon mezelf kon zijn. Iemand waarvoor ik mij niet anders hoefde voor te doen. Iemand waarmee ik kon praten en die mij ook daadwerkelijk begreep. Niet iemand waarbij ik 100 keer moet nadenken over hoe ik iets ga overbrengen zodat het duidelijk is; iemand met dezelfde interesses en dezelfde raakvlakken. Begrijp mij niet verkeerd, mijn man zorgt heel goed voor mij. Hij kookt, maakt schoon, doet boodschappen, etc. maar ik mis een heel stuk in mijn leven doordat ik het idee heb dat ik moet veranderen zodat hij een rustig leven kan leiden. Ik begrijp de veranderingen die hij wilt zien wel, echter weet ik niet of ik zoveel kan veranderen. Hij komt uit een heel ander gezin dan ik, denk en ziet dingen heel anders. Sinds hij erachter is gekomen dat ik ben vreemdgegaan is het eigenlijk alleen maar erger geworden. Soms komt hij ’s avonds naar bed en zegt hij: ” ik heb het idee dat jullie nog contact hebben met elkaar. Als ik erachter kom dat jullie elkaar nog spreken, zal ik je geen kans meer geven en zal ik aan iedereen vertellen wat jij hebt gedaan”. Wij hebben besloten om in relatietherapie te gaan maar ik weet echt niet of ik wel gelukkig kan zijn met hem. Ik houd heel veel van hem en op de momenten dat wij niet samen zijn voor een periode, mis ik hem erg en heb ik spijt van alles wat er is gebeurd. Maar zodra wij weer samen zijn, denk ik: “wanneer ga je weer weg?”. Ik ben ten einde raad.

    Beantwoorden
    • Frank
      Frank zegt:

      Beste Fatima,

      Dat is een heel verhaal…

      “ik voel mij erg schuldig wat betreft hetgeen ik haar heb aangedaan.”
      Je hebt haar niets aangedaan, je hebt haar vooral geprobeerd te helpen. Je bent niet verantwoordelijk voor de acties van je man, dus stop ermee jezelf schuldig te voelen.

      “Ik besefte dat de zaken waaraan ik mij ergerde waarschijnlijk nooit zouden veranderen.”
      Dat is een diep en waar inzicht, ook al is dit natuurlijk pijnlijk. Andere mensen gaan helaas niet veranderen omdat wij het willen.

      “Wij hebben besloten om in relatietherapie te gaan maar ik weet echt niet of ik wel gelukkig kan zijn met hem.”
      Relatietherapie kan je (en hem) helpen daar een antwoord op te vinden, maar dat is inderdaad wel de kernvraag. Of liever een van de drie kernvragen: Ben je nu echt gelukkig in je relatie, heb je nog hoop dat het gaat veranderen en wil je het nog een kans geven?

      Die vragen kan niemand behalve jijzelf een antwoord op geven. Een relatietherapeut kan helpen, maar de antwoorden zijn uiteraard alleen van jou. Voor elke beslissing (blijven of weggaan) moeten we een ‘prijs’ (het nadeel van die beslissing) betalen en er zijn geen gemakkelijke keuzes. Vandaar dat alles draait om de vraag: “Ben je nu gelukkig?” Zo nee, dan kun je er alleen maar op vooruit gaan als je een andere keuze maakt (maar dat laatste is mijn eigen mening, luister altijd naar je eigen gevoel).

      
Heel veel succes, wat je ook kiest!

      Vriendelijke groet,
      Frank

      Beantwoorden
  7. Rick
    Rick zegt:

    wij zijn een getrouwd stel van 32 (man) en 30(vrouw) met een zoontje van 5. bijna 15jaar samen waarvan 6jaar getrouwd, als tieners bij elkaar gekomen. nooit, nee echt nooit hebben wij ruzie. af en toe een huis tuin en keuken discussie (altijd begripvol naar elkaar), maar meer ook niet.

    ik heb al jaren een vaste en stabiele baan, het ontbreekt ons financieel aan niets (beetje gangbare inkomen) en zijn wat dat betreft je standaard starters.

    na een paar jaar in de ouderenzorg te hebben gewerkt is mijn vrouw nu enkele jaren afgekeurd en is huismoeder geworden met een vrijwilligers baan.

    zij lijd aan migraine, clusterhoofdpijn en een vorm van reuma, dit laatste uit zich bij haar voornamelijk in heftige spierpijn na, bijvoorbeeld een dagje dierentuin. dan moet zij meestal een dag of 2 bijkomen. ondanks dat we van alles proberen, niet enkel qua medicatie maar ook bijvoorbeeld onze dagelijks ritme /leven, gaat het niet beter. tijdens de zomer maanden voelt zij zich wat beter en tijdens de wintermaanden gaat het wat minderen. lichamelijke en geestelijk, zo heeft zij de afgelopen jaren al vaker hulp gezocht van een vaste psycholoog. de laatste keer was +- 3 jaar geleden.

    deze situatie heeft een flinke impact op ons gezin, maar tegelijk tijd kijken en werken wij altijd aan oplossingen (opa en oma oa) en niet zozeer het probleem.
    zo gaat dit nou wat jaren, pieken en dalen, maar altijd samen als team.

    afgelopen vrijdag (nu 5dagen geleden) kwam ik thuis van werk en vertelde zei dat ze al weken/maanden met verschillende gedachten en gevoelens worstelede en er zelfs ziek van werd en er 10kilo van af viel. ze houd van mij, ze waardeert mij, ik ben haar maatje maar de verliefdheid en de man//vrouw gevoelens ( haar woorden) zijn weg en kwam de vergelijking van Bert & Ernie zelfs voorbij.

    ze vertelde mij dat ze door haar ziektes, weinig tot soms geen van mijn behoeftes (oa seksueel) kan bevredigen en dat dit haar heel erg dwarsligt en hier veel aan denkt. tegelijkertijd is dit voor haar ook het geval. door deze situatie worden ook haar behoeftes niet bevredigd. bij tijdens ben ik soms meer haar verpleger dan man.

    dit alles zie en voel ik ook. maar ligt de weegschaal bij mij de andere kant op. waar zij meer het negatieve ziet en voelt, heeft het positieve bij mij de overwicht en dit vertel ik haar (maar ook onze naasten zoals opa en oma en vrienden) altijd en jaren.

    na een heftige weekend voor ons beide, waarbij zij een dag/nacht bij een vriendin is gebleven. praten wij dagelijks over de situatie, onze gevoelens maar ook al over wat er bij ”onze” scheiding komt kijken. nog steeds geen ruzie en alles gaat respectvol en met gevoel voor elkaar.

    wij hebben afgesproken, zeker ook omdat dit voor mij (en familie en vrienden) als een donderslag bij een heldere hemel kwam, de komende 2 a 3 weken het te laten bezinken. wij praten veel met elkaar en de dagelijkse zaken gaan ook gewoon door. zo slapen (geen seks dus) wij ook gewoon samen in 1 bed, maken grapjes, af en toe een knuffel of een kusje en dergelijke. wel gaan wij beide haar vaste psycholoog bezoeken. deze is bij haar bekend en ook ik heb eens een sessie of 4 gedaan bij haar ivm problemen met mijn ouders. we gaan na die 2 a 3 weken (of meer als wij dat nodig hebben) rustig zaken uitzoeken en regelen voor de scheiding. dit doen we om haar rust te geven, de druk is er voor nu ven af.

    een concrete vraag voor jou heb ik niet, maar zou enige inzicht van jou op onze situatie zeer waarderen. misschien kan er iets mee en of begrijp ik het beter.

    alvast bedankt

    Beantwoorden
    • Frank De Moei
      Frank De Moei zegt:

      Beste Rick,

      Ik kan me voorstellen dat haar lichamelijke klachten erg zwaar voor haar – en natuurlijk ook voor jou – moeten zijn. Chapeau dat jullie er samen zo goed mee omgaan! En ik bewonder dat je haar zo goed hierin steunt.

      Ik kan me ook helemaal voorstellen dat deze lichamelijke klachten haar gevoelsleven enorm beïnvloeden. Het is een uitdaging om zin in lichamelik contact te hebben als je in de lappemmand ligt…

      Heel goed dat jullie veel met elkaar praten in deze situatie!

      Ook al gaf je een heel verhaal, ik kan moeilijk oordelen over een situatie waar zo veel bij kijken. Hooguit kan ik uit eigen ervaring zeggen dat ik vermoed dat het gevoel van verliefdheid dat zij zoekt wellicht een soort wens is die moeilijk haalbaar is.

      De realiteit is er een van twee mensen die elkaar ondersteunen in een uitdagende situatie en dat is totaal niet te vergelijken met een periode van onbezorgde verliefdheid of een sterke behoefte aan lichamelijk contact. Kortom, het lijkt me niet meer dan logisch dat jullie meer maatjes zijn dan het verliefde stel. Ik vraag me af of het anders zou kunnen of moeten.

      Hoe dan ook, je kunt een ander niet dwingen bij je te blijven en ik proef uit je woorden dat jij dit ook weet. Het enige dat je kunt doen is jezelf blijven (je doet niets verkeerds en dit ligt ook niet aan jou), haar behoeften respecteren en hopen dat het goed komt tussen jullie. En zo niet, dan worden jullie ongetwijfeld ook gelukkig zonder elkaar :)

      Liefde is soms loslaten, ook al vermoed je dat ze beter af is samen…

      Probeer te achterhalen in hoeverre ze deze beslissing neemt uit een oprechte wens tot verandering – of door een schuldgevoel naar jou toe. Het eerste kun je weinig aan doen, wellicht kun je haar wel geruststellen als het vooral ’t tweede blijkt te zijn.

      Ik wens jullie beiden heel veel sterkte en succes!

      Vriendelijke groet,
      Frank

      Beantwoorden
      • Rick
        Rick zegt:

        Frank, ik dank je voor je (snelle) reactie. Ondanks dat iedereen om ons heen met hun goed bedoelde adviezen komen, heb ik hier mee aan.

        we zijn nu bijna 1.5 week verder en nog steeds gaat alles rustig en met respect. vandaag wordt contact opgenomen met de psycholoog. wel gaf zij aan zelf pas in behandeling te willen alles achter de rug is wat betreft de scheiding. in mijn en haar ouders hun ogen een verkeerde beslissing, dit omdat zij zelf ook flink beschadigd is en een opkropper is. het viel mij de afgelopen dagen op dat zij het, hele ”alleen wonen” (natuurlijk wel met zoontje) wat te veel romantiseert. hetzij bewust of onbewust. en ben niet de enig die dit opviel en hier ben ik dan ook blij om (zover ik blij kan zijn natuurlijk). had al het idee dingen te zien of te willen zien, die er niet zijn. zonder kwade bedoelingen of iets dergelijks zal ik haar de komende tijd wat meer zelf laten doen. natuurlijk zal ik haar blijven (onder)steunen, maar simpele zaken die ik nu veel doen en zij straks zal MOETEN doen, zal ik de komende tijd wat vaker laten liggen. ook ik moet mijn energie nu wat meer gaan verdelen. ook kijkt zij, maar mij idee , iets te veel naar de relatie van haar goede vriendin. alles bij elkaar reden genoeg om zelf ook nu al de psycholoog te gaan bezoeken. blijft zij bij haar mening dan ga ik proberen, in overleg met de psycholoog, of zij een keer (of meerderen ) met mij mee gaat.

        wat betreft mijzelf, ik ben flink beschadig. ben een flinke kerel van 110kilo met altijd een gezonde eetlust en energie die nu op halve kracht loopt. het idee om straks alleen te wonen maakt deze altijd stoere beveiliger, onzeker en zelfs bang. vanuit huis meteen samen gaan wonen dus heb ook geen idee hoe dit allemaal gaat lopen.

        ik probeer zoveel mogelijk rustig en logisch (beetje mijn rode draad) na te denken. gisteren met mijn schoonvader gevist en natuurlijk ook een hoop gepraat. mijn schoonouders hebben een paar jaar geleden ook een moeilijk tijd met elkaar gehad waarbij mijn schoonvader ook in een onzekere situatie zat als ik nu. gelukkig hebben zij het samen kunnen oplossen. ik heb hun jouw reactie ook laten lezen, dit gaf ook hun enige inzicht op de situatie.

        voor nu is het maar afwachten wat er allemaal gaat gebeuren,

        Beantwoorden
        • Rick
          Rick zegt:

          kleine aanvulling op het bovenstaande.

          waar ik bang voor ben is dat zij bewust of onbewust toch wel haar twijfels heeft of dat die er gaan komen. ken haar goed, hebben in die 15jaar een hoop mee gemaakt.

          zij heeft maanden lang met deze gevoelens en twijfels rondgelopen, met niemand gedeeld. haar energie en wilskracht is weg. voor haar is de kogel door de kerk en met die roze bril die ze figuurlijk draagt zal die 1% twijfel en eventuele wilskracht op toch met hulp verder te gaan niet naar buiten komen.

          ik zal haar, voorzichtig natuurlijk, dan ook aanmoedigen om toch nu al ook de psycholoog te bezoeken ipv als alles voorbij is. ondanks dat onze 5jarige wel ”iets” door heeft, weet hij nog niet wat er gaat komen. er staat nu nog niks vast, de wond is voor mij nog vers. mocht zij, met hulp, toch tot de conclusie komen om samen verder te gaan. dan liever voor dat het vast staat dan na die tijd.

          Beantwoorden
  8. Patricia
    Patricia zegt:

    Wil graag reactie plaatsen.

    Mijn partner en ik zijn ruim 10 jaar samen waarvan 3 jaar geregistreerd partnerschap, op zich is er niks mis in de relatie. Hij werkt bij defensie en vaak weg.
    Afgelopen november dacht ik voor de grap meldt me aan op tinder , leerde ik daar een man kennen , zelf is die gescheiden, drukke baan. Hebben leuke gesprekken , bellen zo nu en dan. Hebben elkaar 1 keer ontmoet. We zijn heel duidelijk naar elkaar toe over vertrouwen en eerlijkheid. Hij belde me vandaag de week op en hij zei moeten niks overhaasten , en voorzichtig zijn hij wil geen problemen. Lijkt erop of hij bang is. Kan niet echt hoogte ervan krijgen . Wat is jullie advies.

    Beantwoorden
« Oudere reacties

Wil je jouw ervaring delen, of heb je een vraag?

Wil je jouw ervaring delen, of heb je een vraag?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.