De grootste valkuil van sociale mensen

De grootste valkuil van sociale mensen

Ben jij zo sociaal dat je jezelf voorbij loopt? Heb je moeite je grenzen aan te geven? Sociaal zijn is een deugd, jezelf opofferen is dat niet. Door stevig in je schoenen te staan, vind je de balans tussen jezelf en anderen. Sociale mensen hebben een enorme kracht, maar ook een valkuil.

De kracht van sociale mensen.
Als coach vind ik sociale mensen geweldig. Het zijn mijn leukste cliënten. Ze zijn gemakkelijk in de omgang, weten zich goed uit te drukken, hebben een groot inlevingsvermogen en weten wat ze voelen. Kortom, de ideale cliënt voor een coach. Het grootste gedeelte van mijn cliënten zijn dan ook sociale mensen.

Kracht of valkuil?
Maar als ze zo geweldig zijn, waarom hebben ze dan een coach nodig? Dit heeft te maken met hun valkuil. Sociale mensen hebben de neiging zichzelf voorbij te lopen. Hun grootste kracht is ook hun grootste uitdaging. Ze zijn gemakkelijk in de omgang, maar hebben moeite hun eigen grenzen aan te geven. Ze weten zich goed uit te drukken, maar zijn niet zo assertief.

Ze hebben een groot inlevingsvermogen, maar negeren hun eigen behoeften. En ze weten wat ze voelen, maar niet hoe ze het kunnen veranderen. Logisch, want de drijfveer om sociaal te zijn is erg sterk. Dat verander je niet zomaar. Tenzij je weet waar die behoefte om iedereen tevreden te houden vandaan komt.

Waarom zijn we zo sociaal?
Waarom loopt een sociaal mens zichzelf voorbij? Omdat ze graag door iedereen aardig worden gevonden. De gedachte dat iemand hen stom, vervelend of onaardig vindt, is moeilijk te accepteren. De grootste belediging die ze kunnen ontvangen is dat ze geen rekening houden met een ander. Ze voelen zich al snel schuldig.

Zeg maar eens tegen een sociaal mens: “Je bent niet betrokken, het interesseert je niets, je bent alleen maar met jezelf bezig.” Wedden dat de ander er alles aan doet je te overtuigen van het tegenovergestelde? Zeg hetzelfde tegen een dominante of afstandelijk persoon en je krijgt als antwoord: “Nou, lekker belangrijk wat jij vindt!”

Het grootste nadeel van sociaal zijn.
Té sociaal zijn is niet goed. Als je er altijd voor anderen bent, ben je er nooit voor jezelf. Als je altijd ja zegt tegen je omgeving, zeg je nee tegen jezelf. Als je altijd anderen tevreden stelt, wanneer ben je dan zelf tevreden? Van je eigen behoeften negeren word je uiteindelijk nooit beter.

Waarom kan iemand dan niet tijdig STOP! zeggen? Dat komt omdat de sociale persoon denkt: “Ach, dit kan er ook nog wel even bij. Als ik iedereen heb geholpen, neem ik daarna wel tijd voor mezelf.” Helaas, dat moment komt nooit, want er is altijd iemand om te helpen.

Stiekem hopen sociale mensen op waardering. Dat is hun beloning. Het liefste willen ze onmisbaar zijn. Als anderen hun nodig hebben, nou, dan zijn ze in ieder geval belangrijk! Dat geeft hun leven betekenis. Er is niets mis met de drijfveer anderen te helpen. Maar de beste balans tussen anderen en jezelf, die ligt in het midden.

Wie ligt er op de grond?
Het inzicht voor sociale mensen is deze: “Door jezelf voorbij te lopen help je echt niemand.” Laat ik dat bewijzen met een voorbeeld. Als je op één been gaat staan, dan duwt iemand je makkelijk om. En lig jij vervolgens op de grond. Wat heb je daaraan? Bovendien kun je op één been ook zelf niemand ondersteunen, omdat je daarvoor te zwak staat. Door je eigen behoeften te negeren, breng je jezelf dus uit balans.

Als je nu op twee benen gaat staan, wordt de situatie heel anders: niemand kan jou omduwen én jij kunt een ander ondersteunen. Als het je doel is anderen te helpen, doe je dat beter door stevig in je eigen schoenen te staan. Alleen door in balans te blijven, kunnen we elkaar echt versterken.

Hoe blijf je in balans?
Hoe respecteer je je eigen wensen en blijf je toch sociaal?
De e-cursus Blijvend Zelfvertrouwen is een goed startpunt. Dit geeft je een gezond zelfrespect waardoor je meer rekening houdt met je eigen wensen.
Ook in de e-cursus Betere Relaties leer je de juiste balans te vinden tussen jezelf en anderen. Daarmee leer je beter je eigen grenzen te bepalen.

Wat je ook kiest, blijf niet op één been staan, maar stap uit je valkuil!

Ik hoor graag je ervaring of vraag over dit onderwerp 🙂

Op jouw succes!

Frank de Moei | Newstart.nl
Ik ben een professionele life-coach, gespecialiseerd in persoonlijke groei. Sinds 2008 heb ik meer dan 10.000 cursisten geholpen met het vinden van meer zelfvertrouwen, minder stress, betere relaties, leuker werk en meer geluk in hun leven. GRATIS E-BOEK | ONLINE TRAINING

11 antwoorden
  1. Monique
    Monique zegt:

    Beste Frank !

    Wat een hoop inspirerende teksten kan jij schrijven, Fantastisch !
    Uit elk artikel komen zoveel meer goede ideeen naar boven, dingen die je eigenlijk al weet, maar bevestigd ziet in jouw artikelen.
    Daar ga je zelfs helemaal op ziels niveau van glimlachen !
    Hartstikke bedankt en ga zo door !

    Beantwoorden
  2. Lilian
    Lilian zegt:

    Frank, wat herkenbaar.
    Ik ben inderdaad sociaal ingesteld en wil altijd mensen helpen. Klopt dat dat helpen voor die persoon ook altijd nog wel bij kan.

    I.v.m. fikse gezondheidsproblemen ben ik een aantal maanden uit de running geweest en ben ik nu aan het reintegreren. Hierbij is duidelijk aangegeven dat ik mijn grenzen moet bewaken. Blijft een enorme uitdaging!

    Jouw beeldspraak over op één been staan is een goede eyeopener en reminder, bedankt daarvoor!

    Groet Lilian

    Beantwoorden
  3. Brigitte
    Brigitte zegt:

    Wat een herkenbaar artikel! Ik wéét het allemaal wel, maar als je het opgeschreven leest, is dit erg prettig herkenbaar, goed om te lezen en er weer eens bij stil te staan!

    Beantwoorden
  4. Yvonne
    Yvonne zegt:

    Ik heb toch een aantal vragen.
    Kan iemand een gebrek hebben aan inlevingsvermogen. Of is het iets van je hebt het of je hebt het niet. Kan men het ontwikkelen bij het niet hebben ervan.
    En kan (door) een mentale blokkering een oorzaak zijn van een gebrek aan inlevingsvermogen.

    Beantwoorden
    • Frank
      Frank zegt:

      Beste Yvonne,

      Een gebrek aan inlevingsvermogen kan door erfelijkheid komen, maar ook door opvoeding (conditionering) en eerdere ervaringen in het leven (die leiden tot mentale blokkades).
      Het kan veranderd worden in meer empathie, maar alleen als de persoon dat zelf wilt – en dan nog zal het meestal geruime tijd duren voordat dit verandert.
      Kortom, over het algemeen dus niet iets wat iemand zo eventjes loslaat…

      Vriendelijke groet,
      Frank

      Beantwoorden
      • Yvonne
        Yvonne zegt:

        Ik vind dat het wel aansluit bij wat je aangeeft gezien ik enige ervaringen weet van de persoon die in het verleden zijn gebeurd. Het is wel aan veel dingen te merken. En ik moet het dan loslaten omdat ik dan weer weerstand voel omdat ik niet de juiste feed back ontvangt. Het is iemand die van het
        1 naar het ander kan switchen over dingen. Heb wel de intentie om tegengas te geven maar dat laat ik omdat ik de persoon het gevoel geef van aandacht en er mee bezig te zijn en dat genoegen geef ik niet (meer) prijs.

        Beantwoorden

Laat je reactie achter

Laat je reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.