Alleen zijn is niet eenzaam – het is een kunst

Het grote voordeel van alleen zijn is dat je tijd hebt voor jezelf en zo jezelf leert kennen. Alleen zijn is dus een kunst. Eenzaamheid is een gevoel van gemis. Als je alleen kunt zijn en je daar goed bij voelt, ben je nooit meer eenzaam.

Wat is het verschil tussen eenzaamheid en alleen zijn?

Bij eenzaamheid heb je het gevoel geïsoleerd te zijn van de buitenwereld. Je mist een partner of vrienden. Je bent op zoek naar goede relaties. Eenzaamheid is dus een gevoel.

Alleen zijn is geen gevoel, het is een situatie. Het betekent alleen maar dat er niemand om je heen is. Je kunt je daar prima bij voelen. Je hoeft niemand te missen. Alleen zijn is dus geen probleem. Maar eenzaamheid wil je vermijden.

Maar als je goed met jezelf kunt opschieten, dan ben je misschien wel eens alleen, maar nooit eenzaam!


Wil je meer zelfvertrouwen?

Volg dan deze online Cursus Zelfvertrouwen.
Vind je zelfwaardering weer terug – en voel je zeker over jezelf.
De cursus is gemakkelijk te volgen in je eigen tempo.
Meer dan 15.000 cursisten gingen je voor!

Is alleen zijn een teken van mislukking?

In onze maatschappij betekent alleen zijn mislukking. Succes wordt bekeken in het licht van je relatie met anderen. Geen relatie = geen succes. We doen er van alles aan om het gezelschap van anderen te zoeken. Maar wat als dat niet lukt? Is dat zo slecht?

Wat je ziet is dat veel mensen niet alleen kunnen zijn. Ze raken als het ware in paniek. Ze vinden zichzelf zonder betekenis als ze niemand om zich heen hebben. Alsof je alleen van waarde bent als iemand je ziet!

Ik kan niet alleen zijn!

Dus doen ze er alles aan om dit te vermijden: ze zijn geen avond thuis en hebben hun hele agenda vol gepland. Als ze dan alleen thuis zijn, gaan ze onmiddellijk iedereen bellen. Want anders moeten ze met zichzelf gaan praten en wie weet wat ze dan te horen krijgen?

Ook in relaties kom je dit verschijnsel tegen. Elke keer als een relatie verbroken wordt, gaat iemand direct op zoek naar een nieuwe relatie. Twee dagen single en nu gelukkig weer compleet! Want zonder partner ben je alleen en alleen zijn is eng. Dan moet je jezelf gaan vermaken. Stel je voor!

Het grote voordeel van alleen zijn.

Maar alleen zijn heeft een enorm voordeel. Misschien zie je het nog niet: door alleen te zijn leer je jezelf kennen. Je krijgt eindelijk de tijd om na te denken over wat jij wilt. Dat lukt je niet in gezelschap. Dan ben je geneigd je aandacht te richten op anderen.

Het grootste voordeel van alleen zijn is dat je erachter komt wie je bent – los van anderen. Wat maakt jou gelukkig? Wat zijn jouw verlangens en drijfveren? Dat vind je uit door tijd met jezelf door te brengen. We doen er veel voor om dat te vermijden, want jezelf analyseren is eng. Wie weet wat je tegenkomt?

Zelfkennis.

Toch is zelfkennis de enige weg naar geluk en succes. Zelfkennis leidt tot zelfvertrouwen. Zonder jezelf te kennen hebben geluk en succes helemaal geen zin, want wie is dan gelukkig en succesvol? Dat weet je niet. Natuurlijk leer je ook jezelf kennen als je in een relatie of in gezelschap zit. Maar dat is slechts de helft van het verhaal. Wie je bent, los van anderen, maakt dat verhaal compleet.

Alleen, maar zeker niet eenzaam.

Als je gelukkig met jezelf bent, ben je nooit eenzaam. Ook al heb ik een relatie, vrienden en familie, ik vind het heerlijk om alleen te zijn. Ik gebruik die tijd om na te denken over wat ik wil. Om dingen te doen die me interesseren. Zo ken ik talloze mensen die graag alleen zijn. Sommigen gaan zelfs alleen op vakantie of uit eten. Ze zijn niet zielig, maar kiezen er bewust voor.

Dat maakt hen niet minder sociaal dan anderen. Alleen zijn betekent niet dat je asociaal bent. Je kent vast wel mensen die juist in gezelschap erg asociaal zijn. Alleen zijn zegt meer over waar je voor kiest dan over je sociale vermogens.

Hoe eerder je leert jezelf te vermaken zonder gezelschap, hoe beter. Dat betekent niet dat je een kluizenaar moet worden. Als je wilt, kun je natuurlijk altijd gezelschap zoeken. Als je echt wilt, kun je natuurlijk altijd een relatie zoeken. Het betekent alleen maar dat je je goed voelt, of je er nu anderen bij zijn of niet. Als dat je lukt, ben je nooit meer eenzaam.

En jij – heb jij moeite met alleen zijn?
Of vind je het juist heerlijk?

Over de schrijver 

Frank De Moei

Frank is een professionele life-coach, gespecialiseerd in persoonlijke groei. Sinds 2008 heeft hij via deze site meer dan 15.000 cursisten online begeleid in gelukkig en succesvol leven. Meer over Frank

Ontdek  het geheim
Hoe je krijgt wat je wilt

Ontvang ons gratis eBoek.

35.000 lezers gingen je voor!


Ook leuk om te lezen:

Creëer blijvend zelfvertrouwen

Cursus zelfvertrouwen

Moet ik mezelf accepteren of eerst veranderen?

  • Victoria schreef:

    Hallo iedereen,

    Ik ben 17 jaar en zit in de vierde klas. Ik vind het ook vaak fijn om alleen te zijn. Dit begrijpen veel kinderen op school niet. Laatst zei een vriendin van me dat een paar meiden uit onze klas over mij aan het praten waren. Ze vroegen zich af waarom ik alleen tijdens een tussenuur aan het leren was enz. Ze dachten ook dat ik heel ongelukkig was omdat ik erg stil ben. Maar zo ben ik nou eenmaal.

    Ik voel me echt niet eenzaam. Als ik behoefte heb om met anderen te praten, doe ik dat heus wel. Ik heb er gewoon minder behoefte aan dan de meeste mensen uit mijn klas. Veel leraren zeurden ook wel eens dat ik te weinig contact zoek en stil ben!

    Mooi artikel trouwens!

    Groetjes, Victoria.

  • claudia schreef:

    Dit artikel en deze verhalen zijn zo herkenbaar…
    Ik kan ook heel slecht alleen zijn. Ook al is er maar iemand anders “aanwezig” zonder met mij te praten is het oké. Heb ik bang om na te denken over mezelf? Misschien. Maar als ik alleen ben komen er gewoon geen nuttige gedachten precies. Wie ben ik en wat wil ik? Tgoh. Ik wil gewoon gelukkig zijn. Ben nu 24 en heb sinds mijn 16de ook de relaties aan mekaar geregen omdat ik na een relatie terug alleen viel en daar niet goed mee om kon.
    Mijn laatste relatie heeft er echter wel stevig ingehakt. Ik moest door de scheiding van mijn ouders alleen gaan wonen en aangezien mijn vriend een slechte thuissituatie had, heeft hij eigenlijk vanaf dag 1 bij mij gewoon. Maar dat was geen gezonde relatie. Hij was heel jaloers, rookte wiet en bovendien was hij werkloos. We hadden constant ruzie, maar toch zag ik hem graag. Ik denk dat ik ergens medelijden had met zijn situatie en hem wou helpen, en daar zoveel energie instak dat ik mezelf kwijt ben geraakt. Ik was een emotioneel wrak op het einde. Ben toen naar een psycholoog beginnen gaan en na 3 sessies heb ik het uitgemaakt met mijn vriend. Die sessies hebben mij het inzicht gegeven dat ik beter af ben zonder hem. Die relatie is nu dik anderhalve maand gedaan (waren nog maar 8 maanden samen, waarvan 6 samenwonen). Het valt me zwaar om hier nu alleen op het appartement te zitten. Ik wil niet dezelfde fout maken als vroeger en weer meteen in een relatie duiken. Daar heb ik nu ook geen behoefte aan, omdat ik schrik heb om weer in een slechte relatie te komen. Ik wil zo graag weer een fijne relatie, en sommige momenten overvalt me dat gevoel van eenzaamheid en voel ik me zo opgejaagd omdat ik hier alleen zit, en dat wil ik net niet. Gisteren is mijn papa hertrouwd, en ik voelde me gisteren heel goed op dat feest, omringd door mensen en met zoveel liefde. Maar vandaag hakt de eenzaamheid er des te feller in. En het weekend moet nog beginnen.. Wil ook niet weglopen van het alleen zijn, ik moet het toch leren… Het van me af schrijven hier, lucht al wel op moet ik zeggen.

  • jeannette schreef:

    ik ben het eens, liever alleen gezond, dan samen ziek.
    jaren ben ik al alleen, en soms is het heerlijk, gaan en staan waar je wilt, geen verantwoording hoeven af te leggen,kan mensen ontvangen, maar ik heb ook vaak het gevoel van;1+1=2, soms meer soms minder.Moet ik naar verjaardagen, bruiloften, feestjes ed, kan moet ik altijd alleen.Nee het alleen zijn is soms heel welkom, maar vaak ook niet, immers je wil delen wat er speelde in je leven.

    groet jeannette

  • Hallo, na een relatie van 15 jaar (gelijk samenwonend) heeft de wederhelft besloten dat het uit is. Totaal onverwachts. Zit nu sinds 1,5 maand alleen en vind er niets aan. Alleen eten, alleen naar bed is niet aan mij besteed. Terwijl toen we samen waren ik het heerlijk vond om bijvoorbeeld op zaterdag lekker alleen thuis te zijn en mijn eigen gang te gaan. MAAR ik wist dus dat hij dan ’s avonds thuis zou komen en we samen zouden eten en later samen slapen. Doordeweeks gaat het nog maar de weekenden komen de muren op mij af. Ik heb meer dan genoeg werk liggen, een opleiding en ook meer dan genoeg boeken die ik eigenlijk wil gaan lezen maar kan me er niet toe zetten hier mee aan de gang te gaan. Ben te onrustig en kan alleen maar huilen. Het huis herinnerd me natuurlijk ook nog aan het verleden en ik ga over 14 dagen verhuizen naar eigen appartement. Maar de gedachte aan voor altijd alleen te moeten eten, slapen en dat soort dingen (in zeker zin mis ik dus de intimiteit van samen zijn) beneemt me de adem en ik kan dan paniek aanvallen krijgen. Ik vraag me dan ook af of ik ooit mezelf weer terug kan vinden en weer de dingen op kan pakken als voorheen. Cq wennen aan het alleen slapen en eten?
    Heb voor de rest schatten van collega’s en vrienden waar ik me heerlijk bij voel. Alleen als ik thuis ben gaat het dus mis met me. Ja ik mis een paar armen om me heen. Maar ik moet niet denken aan een nieuwe partner (zo “wanhopig” ben ik dus niet)
    Is er nog hoop voor me? Of zal ik altijd dat alleen/eenzaam blijven voelen?

    • Beste Karin,

      Er is altijd hoop en niemand is hopeloos.

      Grotere veranderingen in het leven (zoals en relatieverandering) hebben tijd nodig om verwerkt te worden.
      Na een tijd verandert je gevoel omdat het ‘nieuwe’ van de situatie slijt.
      Gun jezelf die tijd…

      Er is wel een tegenstelling tussen ‘ik mis een paar armen om me heen’ en ‘ik moet niet denken aan een nieuwe partner’.
      Na verloop van tijd zul je meer neigen naar het een of het ander.

      En wie zegt dat je ‘voor altijd alleen moet zijn’?

      Het volgende artikel geeft inzicht in het verschil tussen alleen zijn en eenzaam zijn:
      https://www.newstart.nl/blog/alleen-zijn-is-niet-eenzaam/

      Veel succes en vriendelijke groet,
      Frank

  • Zevenster schreef:

    Ik kan goed alleen zijn, dat is geen probleem.

    Alleen heb ik geen familie contact meer en te weinig sociale contacten. Waarbij vooral het initiatief van mijn kant komt, om te bellen, te mailen en/of iets leuks te doen. Ik ontmoet regelmatig nieuwe mensen, maar die hebben het vaak druk met van alles. Moeten naar verjaardagen/feestdagen enz.

    Dus inmiddels voel ik mij ook eenzaam! Het kan dus ook allebei.

    Zevenster

  • soms is het 1 zaam zijn niet te beschrijven ..na 3 jaren alleen zijn hb ik een vriend die in het buitenland woont.ik was al bang dt ik eens weer 1zaam zou zijn maar dacht ..hb ik tg iem op de chat met wie j praat… maar naarmate de jaren vrbij gaan en omde zoveel maanden elkaar zien wordt het tg moeilijk… wanneer hij hhier is en terug moet hb ik een rot gevoel dt ik zelf niet kan begrijpen …….lijkt wel of j gek aan t worden bnt n niets is meer goed………en dt doet vreselijk pijn …is je rotgevoel mischien en beetje weg of hij komt weer… en zo wordt je weer gelukkig zeg maar en weer ongelukkig gemaakt….je 1zaamheid komt weer naar boven en dt is het elke keer weer……….het 1zaamheid in deze is niet te begrijpen……. en het rotgevoel wil hwt kwijt …..dat stukje bij alleen thuis komn in een leegte……wat kan ik doen…ik zit echt mee,,,soms denk ik …. had ik maar die vriend nooit leren kennen……..

    • Patrick schreef:

      Kan ik geloven Kim. Sterkte. Alles komt goed.

  • Patrick schreef:

    Ja… er is inderdaad een verschil tussen alleen zijn en eenzaamheid: het is niet omdat men alleen is dat men daarom eenzaam is. Toch sta ik er versteld van hoe moeilijk het is om als alleenstaande man, met correcte bedoelingen, iemand nieuws te vinden voor relatie. Ben 55 en na 23j huwelijk wou mijn vrouw scheiden. Uiteindelijk moest ik ongewild toegeven. Maar vind maar eens iemand nieuws… Ik begrijp heel goed dat dames die bv slachtoffer waren van geweld misschien met trauma’s zitten en, bij wijze van spreken, 4x uit hun ogen kijken vooraleer een nieuwe relatie te beginnen. Zelf, door mijn huwelijkservaring, kijk ik 2x uit mijn ogen. Volgens mij is er een zeker wantrouwen onder de alleenstaanden daar wij allemaal de eerder negatievere kant van ” de liefde ” zagen en ondervonden…
    Ja, alles is in de loop der jaren geevolueerd, relaties enzo ook. Toen ik in de jaren ’80 mijn ex leerde kennen was dat een andere tijd dan nu het geval is. We zijn +/- 30j later…
    Mijns inziens is de maatschappij harder geworden, normen en waarden vervagen. Het internet… allemaal goed en wel, maar… met al die sekssites enzo en menigen over de liefde… Alles is precies veel losser geworden… Toegegeven, ik keek ook wel eens naar zulke dingen… Dacht van daar inspiratie uit te halen… Ja, wat doet een man niet allemaal om zijn huwelijk te proberen te redden… Kan heel goed begrijpen dat dit een vrouw kan kwetsen maar een man is toch ook een wezen van vlees en bloed…
    Uiteindelijk wou zij scheiden, ik heb moeten toegeven… Dacht dat ik haar kende… Dacht van veel vlugger iemand nieuws te hebben…
    Blijkbaar moet men anders te werk gaan als bij een eerste relatie…
    Nu, ik heb ervan geleerd. En doe nu voort. Inderdaad, men leert na echtscheiding zichzelf kennen in de periode dat men alleen is. Een hele ervaring moet ik zeggen: soms is er, toegegeven, paniek, soms is er ook de ervaring van een ongekende kracht in mezelf. Ja, de mens is mens…

  • Sinds de breuk met mijn vriendin kan ik totaal niet alleen zijn en voel ik me ook nog eens eenzaam.
    Ik geniet niet meer van het leven, ik heb geen baan, geen hobby en geen vrienden.

    Help alsjebliefd!

  • Ruime tijd geleden heb ik hier enkele keren mijn “”eenzaamheidsgevoelens”” gepost. Toen was ik nieuw in de zwemgroep, wandelgroep … en had ik eigenlijk alleen “”een goededagcontact””, als je begrijpt wat ik bedoel. Het heeft lang geduurd maar ….
    Ondertussen heb ik in die groepen (bij het zwemmen, wandelen, …) een vijftal vrouwen, waaronder ook een paar weduwen, beter leren kennen en het klikt. Het is niet dat we veel doen samen …. wel eens samen naar een toneel of een uitstapje of blijven ‘hangen’ na het zwemmen of …..
    Nog altijd ben ik veel alleen. Veel te veel eigenlijk. En ik voel me ook nog dikwijls eenzaam.
    Maar het maakt zo een verschil te weten dat één van hen eens telefoneert of dat ik naar hen eens kan bellen. Dat we samen eens kunnen “zagen” of “lachen”. Dat we samen eens op stap gaan. Dat we elkaar eens kunnen helpen. Die lichtpuntjes maken het leven voor mij zoveel aangenamer.
    Want “vriendschap maakt het leven de moeite waard”.
    ik hoop voor iedereen die hier post dat hij/zij eenzaam zijn, dat zij ook een paar lichtpuntjes vinden.

    • Beste Linda,

      Dat klinkt erg mooi – fijn dat je nieuwe contacten hebt gemaakt.
      Als het je lukt met een paar mensen, dan kun je het ook – als je wilt – met méér mensen.
      Het is niet zo dat er een tekort is aan leuke mensen op de wereld :)

      Veel succes en vriendelijke groet,
      Frank

  • Jan-Anne schreef:

    Ik ben vaak alleen. Relaties heb ik nooit gehad en wil ook single blijven met beperkt sociaal netwerk, omdat ik géén enkele behoefte heb aan een relatie en ook géén mensenmens ben.
    Kortom mijn zeer bewuste én definitieve keuze is: voor altijd single met beperkt sociaal netwerk.
    Af en toe heb ik behoefte aan contact met andere mensen zoals in een kring of vereniging, die ik dan ongeveer drie keer per maand bezoek. Maar dan houdt het ook op!
    Zielig vind ik mijzelf allerminst, daar bovenstaande mijn zeer bewuste keuze is. Aan zelfmedelijden doe ik niet!
    Vaak ben ik alleen, maar niet eenzaam. Kunnen jullie dit begrijpen?

    • Beste Jan-Anne,

      Natuurlijk. Het beste bewijs dat iets bij je past, is dat je je er goed bij voelt.
      Zolang je jezelf niet vergelijkt met andere mensen is dat goede gevoel het enige wat echt belangrijk is :)

      Vriendelijke groet,
      Frank

  • Ik ben graag alleen, na een drukke werkdag met veel mensen om me heen ben ik enorm blij om thuis te komen! Heerlijk alleen tijd :) ben dan ook best wel erg introvert, heb natuurlijk ook wel goede vrienden en familie. Een relatie geeft mij niet echt de rust die ik nodig heb. Ik kies er bewust voor om lekker alleen te zijn.
    Gr. C

  • Barbara schreef:

    Hoi,

    Hierbij zit ik in de knoop. Ik doe graag dingen alleen, wandelen, op vakantie gaan, sporten, winkelen, … Toch kom ik ergens niet graag thuis want het is er te stil, dan wil ik muziek rond mij, bel ik soms iemand. Als ik wel dingen kan plannen in mijn huis, dan ben ik wel graag thuis. Hetzelfde gevoel heb ik in relaties. Op dit moment ben ik single en ergens vind ik het fantastisch. Maar toch voel ik mij soms ook leeg, vloek ik omdat ik nog alleen ben en er mij blijkbaar niemand leuk of de moeite waard vindt, omdat ik nog niet zoveel bereikt heb dan anderen (partner, huis, kinderen). Maar ik weet dan wel dat ik echt zelfstandig kan zijn, niet afhankelijk ben van iemand.

    Soms vraag ik mij af of dit komt omdat ik enig kind ben. Ik ben het zo gewoon, dat ik mij soms afvraag of het wel nog gezond is.

    Ben ik dan eenzaam? Ik weet het niet.

    • Beste Barbara,

      “Maar toch voel ik mij soms ook leeg, vloek ik omdat ik nog alleen ben en er mij blijkbaar niemand leuk of de moeite waard vindt…”
      Stop – die conclusie is niet terecht. Wie zegt dat niemand dat vindt? Als jij echt een relatie had wil, dan gaat je dat lukken en vind je ook iemand die jou de moeite waard vindt.

      …, omdat ik nog niet zoveel bereikt heb dan anderen (partner, huis, kinderen).
      Stop – elke vergelijking maakt ongelukkig, dus stop jezelf te vergelijken.

      Dit artikel geeft je meer inzicht:
      https://www.newstart.nl/blog/vergelijken-met-anderen-is-zinloos/

      Vriendelijke groet,
      Frank

  • Het artikel klopt wel
    ik had ook de ene relatie na de andere om niet alleen te zijn
    ik hield me ook bezig met verkeerde vrienden om niet alleen te zijn
    heb 3 jaar therapie gevolgd, mijn leven grondig opgekuist,
    mezelf leren kennen, en ja da’s een hele verrijking absoluut.
    Maar na 4 jaar wordt ik het wel een beetje beu,
    ik verlang naar gelijkgestemde vriendschappen en een relatie,
    want klopt alleen zijn kan fijn zijn,
    maar na al die jaren mag het tij toch wel gaan keren.
    Hoe pak ik dit aan …?
    dank je
    want op latere leeftijd nieuwe vriendschappen sluiten is niet zo simpel, laat staan een relatie

  • Yvonne Panbakker schreef:

    Ik heb ook nog niet verwerkt om alleen te kunnen zijn. Mis mijn vriend nog elke dag. Hoe kan ik leren om het alleen ook leuk te hebben?

    • Beste Yvonne,

      Gun jezelf de tijd, niets gaan ineens en vanzelf, maar alles is mogelijk met tijd en oefening. Om te leren het alleen ook leuk te hebben, kun je proberen meer nieuwe dingen alleen te doen. Ga op pad, schrijf je in voor cursussenn of clubs en maak een (kleine) reis. Omdat we vaak dingen samen met iemand hebben gedaan, associëren we die dingen met andere mensen – dus nieuwe dingen op en met jezelf proberen is daar een goede oplossing voor. Daarnaast is het de kunst je eigen beste vriend te worden, voor zover je dat nog niet bent. Als je graag tijd met jezelf doorbrengt, voel je niet alleen, maar rijk.

      Heel veel succes!

      Vriendelijke groet,
      Frank

  • De teneur van de meeste reacties is toch: ‘wat mis ik een relatie!’ Ik wist trouwens niet dat ‘alleen zijn’ als zielig wordt beschouwd.
    Vroeger dacht ik ook altijd dat het zo hoorde: samen met een zielsverwant. Gaandeweg (scha en schande) ben ik er achter gekomen dat ik niet geschikt ben om samen te leven. Die ontdekking kwam trouwens pas enige jaren na mijn scheiding en na vele dates.
    Wat was ik nou eigenlijk aan het doen? Conformeren aan het idee dat men een koppel moet vormen?
    Ik ben het er wel mee eens dat het fijn is om vrienden te hebben met wie afgesproken kan worden. Al gaan er soms ook weken voorbij dat ik geen zin heb om af te spreken.
    En helemaal alleen ben ik ook niet. Mijn twee honden vergezellen me op lange wandelingen waarbij we soms leuke en interessante mensen ontmoeten.
    De vrijheid van alleen (kunnen) zijn wil ik nooit meer kwijt!

  • {"email":"Email address invalid","url":"Website address invalid","required":"Required field missing"}
    >